Eric Finck verwerkt een echtscheiding. Om zijn gedachten lam te leggen en vooral niet gek te worden, speelt hij piano, dag in, dag uit. Maar in plaats van zijn verleden de vergetelheid in te spelen, loeien de herinneringen per noot steeds luider in zijn kop. Dit adembenemende relaas heeft de vorm van een jazzcompositie. Door ritmische motieven en herhalingen ontstaat een hartverscheurend beeld van een man die zijn wonden likt en probeert recht te krabbelen. Een ode aan de liefde, aan vergeving, het helende van een goede maaltijd en, in een donkere vorm, toch ook wel aan het leven zelf. Bron: Flaptekst, uitgeversinformatie