‘Ik wil laten zien dat vrouwen iets van hun leven kunnen maken.’

Enter, Willem Asman

Ze is één van de meest gelezen Nederlandse chicklit-auteurs: Roos Verlinden. ‘Waarom mijn boeken het zo goed doen? Het zijn goed geschreven, optimistische, ontspannende boeken voor vrouwen. Herkenbaar, eigentijds en met een mix van nuchterheid en romantiek. Bovendien heb ik jarenlang als mantra voor het slapengaan 'Roos Verlinden wordt een goed gelezen schrijfster' herhaald. Dus het universum heeft me ook een handje geholpen.’

Roos heeft ondertussen al 21 boeken op haar naam staan. Maar ze is niet haar hele leven schrijfster geweest. ‘Mijn ouders wilden dat ik een opleiding voor fysiotherapie ging volgen. Dat vonden ze een mooi vak voor mij. Mijn passie lag daar helemaal niet. Toch ben ik fysiotherapeut geworden: in die tijd kon je als vrouw helemaal niet je eigen pad volgen. Ik gaf mijn eigen draai aan het vak, bijvoorbeeld door les te geven, stagebegeleider te worden en uiteindelijk medische boeken te redigeren. En dat vond ik leuk! Uiteindelijk heb ik op mijn vijftigste mijn praktijk verkocht om mijn eigen boeken te kunnen schrijven.’

Lezen om te ontspannen en los te laten

Waarom dan chicklits? ‘Ik dacht: Wat heb ik toe te voegen aan al die boeken die er al zijn? Literatuur gaat vaak over grote en zware problemen, zonder uitzicht op een aanpak. Dat herkende ik ook bij mijn patiënten in mijn fysiotherapiepraktijk. Daar pakten mensen hun eigen problemen ook niet aan, gewoon omdat ze niet wisten dat het mogelijk was. Terwijl er zo veel kan!’

‘Die hulp bieden, dat wil ik ook met mijn boeken. Optimistische boeken met humor, en een knipoog naar romantiek. Die niet al te serieus zijn, en je kunt lezen om te ontspannen. Zo laat ik op een gezellige manier zien, dat je echt iets van je leven kunt maken. Als je je schouders er maar onder zet.’

Niet alle boeken van Roos zijn zo licht. In Partenspelers maakt een vrouw zich los van haar onderdrukkende echtgenoot. Hij vaart een jaar de wereld over: zij hoopt dat hij verdrinkt. In dat jaar maakt zij zich van hem los door helemaal alleen op Texel op een afgelegen huis te passen. In dat boek komt het verhaal van Roos zelf naar voren. ‘Het boek is niet autobiografisch, maar veel situaties in het boek heb ik zelf meegemaakt. Het was ook heel moeilijk om het personage los te maken van mezelf. Maar dit boek moest ik gewoon schrijven. Ik kreeg een e-mail van een lezeres, die Partenspelers wel vier keer gelezen had. Het hielp haar bij het verwerken van het verlies van een vriendin. Die impact, daar doe ik het voor.’

Herkenbare personages

Die herkenbaarheid is een van de meest kenmerkende eigenschappen van Roos’ werk. De personages lijken zo van het papier af te stappen en op straat langs te lopen. Hoe doet ze dat? ‘Ik  ga op zoek naar mijn personages. Ana en Fleur uit Het Ware Geluk zag ik op de veerboot naar Texel staan. Ze stonden daar zo mooi samen, bijna onzichtbaar.’ 

‘Ik ga vaak in een café of restaurant zitten en bestudeer daar de vrouwen. Hoe kijken ze om zich heen? Zijn ze rustig, of juist nerveus? Hoe bewegen ze zich? Voor mijn nieuwste boek heb ik zelfs inspiratie uit mijn kennissenkring gehaald. Dat schrijft heel makkelijk. Wat ik ook doe: metamorfoses bekijken, in de krant of op YouTube. Daarin zie je zo mooi hoe vrouwen veranderen met een fris kapsel, nieuwe kleren en andere make-up. Die verandering beschrijf ik vaak in mijn boeken.’

Een alleslezer

Zelf leest Roos veel, heel veel. ‘Voor mij gaan boeken over dansen met de taal. Emoties zitten niet in woorden, maar in het gebruik van de taal. Mijn favoriete e-book bij de online Bibliotheek is bijvoorbeeld Het woud der verwachting van Hella S. Haasse. Dat herlees ik ontzettend vaak. En het autobiografisch werk van Gerbrand Bakker, bijvoorbeeld Jasper en zijn knecht. Een andere favoriet is Magdalena van Maarten ’t Hart.’

Ze leest trouwens ook non-fictie. Als leven pijn doet van René Diekstra is zelfs een inspiratiebron. ‘Vrouwen kunnen hieruit zo veel leren over zich losmaken van wat ze onderdrukt. En Stille kracht van Susan Cain.’ Als introverte vrouw herkende ze hier ontzettend veel in. 

En waar haalt ze die boeken? In de bibliotheek! Hoewel dat ook wel weer spannend is. Want herkennen de bibliothecaressen haar niet? ‘Daar komt mijn onzekerheid van vroeger weer naar boven. Zouden zij mijn boeken wel goed genoeg vinden? Maar dan realiseer ik me, dat ik die persoon van vroeger al lang heb losgelaten.’


De favorieten van Roos


Lees verder