Loes, Charlotte en Leen waren ooit onafscheidelijk. Als Eldrie zongen ze samen, droomden ze groots en geloofden ze dat hun vriendschap alles zou overleven. Tien jaar later leven ze langs elkaar heen. Loes bewaakt schilderijen in een stil museum en draagt de schaduw van haar familie als een tweede huid. Charlotte probeert overeind te blijven voor haar dochter, terwijl alles in en om haar afbrokkelt. Leen heeft schijnbaar alles onder controle, behalve zichzelf. Dan vallen er drie brieven in de bus. Teksten die ze ooit schreven aan de vrouwen die ze tien jaar later zouden zijn geworden. Brieven over een belofte en een geheim begraven onder een oude boom. Wat begon als een spel, dwingt hen nu om elkaar weer in de ogen te kijken. Een indringende roman over indentiteit, stilstand en de moed om jezelf onder ogen te zien. Bron: Flaptekst, uitgeversinformatie